پادپخش | جنگ طلب کیست؟

🔊 | پادپخش | رادیو عصر

🔻 |  چرا کسانی که از مذاکره دم می‌زنند، جنگ‌طلبان واقعی‌اند؟

✏️| محمدرضا طاهری

🎙| بهنام زارع

متن کامل:

جنگ طلب کیست؟

چرا کسانی که از مذاکره دم می‌زنند، جنگ‌طلبان واقعی‌اند؟

در روزهایی که فشار اقتصادی بیش از همیشه بر دوش مردم سنگینی می‌کند، نباید اجازه داد مطالبات معیشتی جامعه در هیاهوی مسائل سیاسی و امنیتی به حاشیه رانده شود. گرانی، بی‌ثباتی بازار، کاهش قدرت خرید و نگرانی از آینده، مسئله امروز بخش بزرگی از جامعه است؛ مسائلی که دیگر با چند وعده تکراری و بسته حمایتی مقطعی قابل حل نیست.
پای هیچ تصادف و اتفاقی در میان نیست؛ از قضا، سرکنگبین هم صفرا نیافزوده است. اینکه مدافعان ظاهری توافق و مذاکره زمینه ساز دو جنگ تحمیلی بوده اند، منطق کاملاً روشنی دارد. شاید در ابتدا عجیب به نظر برسد، اما جنگ طلبان واقعی همین کسانی هستند که بیش از همه در طبل توخالی مذاکره با آمریکا کوبیدند و امکان وصول به یک توافق واقعی را ناممکن ساختند، توافقی که دو طرف را متعهد سازد؛ نه اینکه بایدهایش برای ایران باشد و شایدهایش برای طرف مقابل. چنین افرادی دشمنان مذاکره و توافق واقعی هستند و گویا عهد کرده اند که سایه جنگ را بر سر کشور نگاه دارند.
شاید این سئوال برایتان مطرح شده باشد که چگونه کسانی که دم از مذاکره و توافق می زنند، جنگ طلب هستند؟ برای پاسخ به این پرسش باید قدری در مفهوم «توافق» دقت کنیم. توافق به معنای «موافقت دو یا چند جانبه» است. یعنی حداقل باید دو طرف وجود داشته باشد و آنها بر موضوعی موافقت کنند. اما «موافقت» به چه معناست؟ وقتی شما می گویید که من با پیشنهاد شما موافقت کردم، بدین معناست که با اختیار و اراده و با در نظر گرفتن جوانب مختلف، آن را پذیرفته ام. حال فرض کنیم که طرف مقابل با قلدرمآبی به شما می گوید باید با این پیشنهاد «موافقت» کنید. حتماً قبول دارید که در چنین وضعیتی «موافقت و توافق» در معنای درست آن به کار نرفته است. مفهوم درست برای این وضعیت، «تسلیم» است. چرا که فقط اراده یک طرف در میان است و طرف دیگر انتخابی جز تسلیم شدن ندارد.
این مطلب درباره مفهوم مذاکره نیز صادق است. مذاکره و توافق، اموری دو طرفه هستند و متضمن برابری طرف ها، و همینکه یکی از طرف ها قلدرمآبی کند و زور بگوید و اراده و انتخابی برای طرف مقابل قائل نشود، بلافاصله دو طرفه بودن و برابری مندرج در آن دود می شود و به هوا می رود.
حال به پرسش نخست مان بازگردیم و ببینیم که چگونه کسانی مدافع توافق به هر قیمتی هستند، در حقیقت دشمن توافق هستند و جنگ طلب. این جریان در واقع دستور العمل بسیار ساده و همه فهمی را بکار می گیرد: مخالفان خود را اقلیتی جنگ طلب، تندرو و افراطی معرفی می کنند و خود را صلح طلب، اهل مذاکره و دیپلماسی. هم بازی با کلمات را خوب بلدند، هم پول دارند و هم رسانه. و چه کسی به جز اقلیتی جنگ طلب می تواند موافق جنگ و ویرانی باشد، وقتی بتوان با مذاکره و توافق مسائل را حل و فصل کرد؟
در واقع، انحراف و انحطاط از همین جا آغاز می شود که مرز میان دو مفهوم کلیدی از میان برداشته می شود و یک ابهام مفهومی خطرناک رخ می دهد که زمین بازی تسلیم طلبان است: یعنی قلمروی از معنا که مرز میان توافق و تسلیم از میان برداشته شده است. دقیقاً به همین دلیل است که دو دور مذاکرات به جای آنکه به توافق بیانجامد، به جنگ منتهی شد. میزی که آمریکا آماده کرده بود، نه میز توافق، که میز تسلیم بود: تسلیم بدون شلیک یک گلوله، بهترین گزینه برای آمریکاست. نقش مهمی که تسلیم طلبان انجام می دهند، دفاع از نشستن بر سر چنین میزی است با تزئین کردن و آراستن آن با مفاهیمی چون مذاکره و دیپلماسی.
احتمالاً تا حدودی داستان روشن شده باشد: نشستن بر سر میز تسلیم، فرجامی جز جنگ ندارد، زیرا تنها پیامی که انتقال می دهد، ضعف و سستی است. به همین دلیل است که مخالفان چنین مذاکراتی بیش از هر کسی مخالف جنگ هستند. اگر زمانی آمریکا به یک مذاکره واقعی و برابر تن دهد، ثمره مقاومت ملت ایران است نه دویدن به سوی میز تسلیم. در واقع تا این میز تسلیم بر چیده نشود، میز مذاکره ای برپا نمی شود و تسلیم طلبان، مهمترین مانع برای برچیده شده میز تسلیم هستند. تسلیم طلبان دو بار زمینه تجاوز نظامی به ایران را هموار ساختند، و لذا می توان آنها را به درستی جنگ طلبانی دانست که پشت نقاب مذاکره و دیپلماسی پنهان شده اند. البته می توان تصور کرد که برخی از آنان ناآگاهانه و ندانسته در وقوع این تجاوز نظامی نقش داشته اند. اما این مسأله چیزی از خسارت های جنگ و تجاوز به این خاک مقدس نمی کاهد.