چوب چنددهه «ترک‌فعل» و بی‌تصمیمی در وزارت علوم را می‌خوریم

در پی بروز تجمعات هنجارشکنانه و فحاشی‌های رکیک در محیط‌های دانشگاهی، روح‌الله ایزدخواه، نماینده مجلس، در گفت‌وگویی صریح با روزنامه «عصر ایرانیان»، ریشه این وقایع را در انفعال دوسه دهه‌ای تشکل‌های دانشجویی و بی‌برنامگی وزارت علوم دانست. وی با انتقاد از عملکرد وزیر فعلی و تضعیف جایگاه نظارتی مجلس در بحران‌های امنیتی، هشدار داد که حریم علم و تربیت نباید با ناهنجاری‌های خیابانی اشتباه گرفته شود.
ایزدخواه: ریشه این قضایا به دو سه دهه گذشته برمی‌گردد. جریانی در کشور شکل گرفت که هدفش «خنثی‌سازی» دانشگاه بود؛ یعنی نگذارند تشکل‌های دانشجویی قوی، مسئله‌شناس و آرمان‌خواه شکل بگیرند. این انفعالِ طولانی، دانشگاه را به این وضعیت بی‌هویت امروز رسانده است.
نکته دوم، تناقض در هویت‌بخشی است. همین دانشجوی شریفی که امروز پرچم کشورش را آتش می‌زند، اگر به آمریکا مهاجرت کند، در همان بدو ورود باید در مراسم رسمی به پرچم آمریکا ادای احترام کند تا بفهمد هویت جدیدش چیست. اما وزارت علوم ما سال‌هاست که از «دانشگاه‌داری» فقط گسترش فیزیکی ساختمان و افزایش میز و صندلی را فهمیده و هیچ خط راهبردی برای تقویت هویت ایرانی-اسلامی نداشته است.
شما به بحث «حریم دانشگاه» اشاره کردید؛ آیا ضوابط فعلی پاسخگوی این حجم از ناهنجاری هست؟
ایزدخواه: دانشگاه تالار عروسی نیست؛ اینجا محیط علمی و تربیتی است. در لیبرال‌ترین کشورها هم شما حق نداری با هر پوشش و رفتاری وارد حریم دانشگاه شوی. وزارت علوم در حفظ این حریم بدیهی کوتاهی کرده است. ما امروز داریم چوب سال‌ها ترک‌فعل و بی‌تصمیمی را می‌خوریم. کار به جایی رسیده که فحش‌های رکیکی که در کف خیابان هم شنیده نمی‌شود، در دانشگاه شنیده می‌شود؛ این یعنی سیاست‌گذار ما در این سال‌ها اصلاً درکی از فضا نداشته است.
با این اوصاف، عملکرد تیم فعلی وزارت علوم را در مدیریت حوادث اخیر چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ایزدخواه: صراحتاً بگویم، عموم مجلس از عملکرد وزیر علوم راضی نیستند. ما نه در مدیریت بحران‌های سیاسی-امنیتی و نه در بحث جنبش نرم‌افزاری و تحول علمی، عملکرد روشنی از ایشان ندیدیم. این موضوعی است که بارها از زبان همکاران در صحن و کمیسیون‌ها شنیده می‌شود.
مجلس برای اصلاح این وضعیت چه ابزارهای نظارتی را به کار خواهد گرفت؟
ایزدخواه: مجلس حق نظارت دارد، اما یک گلایه جدی وجود دارد. متأسفانه در فضاهای امنیتی، به مجلس بها داده نمی‌شود و جایگاه آن به رده‌های آخر تنزل پیدا می‌کند. وقتی نگاه افراطیِ امنیتی حاکم شود، حضور مؤثر مجلس کمتر دیده شده و عملاً مجلس خلع سلاح می‌شود. این رویه‌ای است که نه فقط امروز، بلکه در دوره‌های قبل هم شاهد بوده‌ایم و مانع از ورود دقیق قوه مقننه به حل ریشه‌ای مسائل می‌شود.