چرا بدنه‌ی مردمی در انقلاب ۵۷ به میدان آمد، اما امروز با اغتشاشگر همراهی نمی‌کند؟

پاسخ به این پرسش کلیدی را شاید بهتر باشد از دل یک روایت تاریخی و تفاوت در «مبنای استقلال» جستجو کرد. در روزگاری که روابط بغداد و تهران به شدت تیره شده بود، فرستادگان دولت بعث با پیشنهادی به دیدار امام خمینی در نجف رفتند و گفتند: «درهای رادیو بغداد و تمام رسانه‌های ما به روی شما باز است تا هر چه می‌خواهید علیه شاه بگویید.» امام اما با نگاهی نافذ، دست رد به سینه‌ی آن‌ها زد. ایشان با درکی عمیق از هویت نهضت، حاضر نشدند صدایِ حق را از حنجره‌یِ باطلِ بعثی به گوش مردم برسانند و در پاسخ فرمودند:
«ما با شاه یک دعوای خانوادگی داریم؛ من هرگز اجازه نمی‌دهم که بیگانگان در این دعوای داخلی دخالت کنند یا نهضت ما را ابزار دست خود قرار دهند. اگر بخواهید به این فشارها ادامه دهید، من همین امروز از عراق خارج می‌شوم.»
این موضع قاطع، مرز میان «مبارزِ وابسته» و «رهبرِ آزاده» را روشن کرد. امام ترجیح دادند در غربت و تنهایی مبارزه کنند، اما اجازه ندهند لکه‌یِ ننگِ حمایتِ بیگانه بر پیشانیِ شفافِ انقلاب بنشیند. همین «استقلالِ مطلق» بود که به بدنه مردم اطمینان داد رهبریِ این حرکت، نه مهره‌ی شطرنج قدرت‌ها، بلکه برخاسته از بطن اراده‌ی ملی است. مردم وقتی دیدند رهبرشان برای سرنگونی نظامی که از اساس با آن مخالف است، دست به دامنِ اجنبی نمی‌شود، جانشان را وثیقه‌ی کلام او کردند.
اما در نقطه مقابل، تراژدیِ برخی جریان‌های امروز در همین است: آن‌ها برای دستیابی به «آزادی»، دست به دامن «اجنبی» شدند. وقتی صدای اعتراض از گلوی رسانه‌های وابسته به بودجه‌های خارجی برخیزد و رهبران جریان، پشت میزِ ضیافتِ دولت‌های بیگانه به دنبال راه نجات بگردند، پیوند میان آنان و بدنه مردمی گسسته می‌شود.
پاسخ‌های به این سوال که چرا بدنه‌ی مردمی از شما حمایت نمی‌کند بسیار است، اما ریشه‌ای‌ترین دلیل را باید در همین گسست از اصل استقلال و تکیه بر اراده‌ی بیرونی به جای تکیه بر قدرت درونی ملت جستجو کرد؛ چرا که مردم ایران نشان داده‌اند حتی در سخت‌ترین شرایط، عزتِ برآمده از استقلال را با آزادیِ پیش‌کشیِ بیگانگان معاوضه نمی‌کنند.»
بدنه‌ی مردمی در سال ۵۷ بالا آمد چون لیدر خود را «مستقل» دید، اما امروز با جریان‌هایی که برای آزادی به بیگانگان متوسل می‌شوند همراه نمی‌شود؛ چرا که می‌داند آزادی‌ای که از حنجره‌ی اجنبی و با حمایت او وعده داده شود، فرجامی جز وابستگی و از دست رفتن عزت ملی نخواهد داشت.