منتخبین ملت، خون دل ملت

سوم خرداد در حافظه جمعی ایرانیان سالگرد فتح خرمشهر است. فتحی که باب پیروزی‌های بیشتر و عقب‌نشینی صدام را در پی داشت. اما همان روز هم افرادی بودند که پس از این فتح به دنبال نقد کردن در لحظه آن بودند. نهضت آزادی و افراد سرشناس دیگری بودند که به امام امت نامه نوشتند، قلم به دستان را به خط کردند، روزنامه و نشریه چاپ کردند. سخنرانی کردند که “چرا جنگ را تمام نمی‌كنید؟ مگر نمی‌بینید مردم طاقت جنگ ندارند؟ ملت آرزوی زندگی معمولی دارند.
اقتصاد فلان است و نمی‌گذارند نفت را صادر کنیم” و چندین اراجیف دیگر از این جنس. ولی امام ملت محکم ایستاد. در کنار امام مردم هم ایستادند. در کنار آنها منتخبین ملت در جایگاه های متفاوت هم ایستادند. چون مبنا داشتند. اندیشمند بودند؛ اندیشمند دینی، سیاسی و اجتماعی. می‌دانستند میوه را کال نباید چید. درست است که چند روز دیگر به درخت آب داد و هزینه کرد ولی می‌دانست چه میوه خوبی خواهد شد. میوه عزت، میوه نجنگیدن ۳۷ ساله و…
تمروز هم سوم خرداد است. بیش از چهل روز از سکوت صحنه نبرد می‌گذرد. رهبر انقلاب عزم راسخ برای ادامه جنگ دارند. پیام‌هایشان یکی پس از دیگری بر این حرف استناد می‌كند. مردم مبعوث پلاکارد به دست نزدیک نود شب است که اجازه عرض اندام به کودتاچیان را نمی‌دهند؛ با حضور فیزیکی به پیاده‌نظام و با پلاکارد به اتاق‌های فکر. امان از منتخبین ملت. چه خون‌ها که به دل ملت و امام نکردند. منتخبینی که مکتب پوسته و هسته‌شان متفاوت است. پوسته‌ای ریش‌دار که مقام معظم رهبری از زبانشان نمی‌افتد ولی اصولشان کمتر شباهتی به مقام معظم رهبری دارد. به قول یامین‌پور این افراد تکنوکرات‌اند. “ایمان به ا… دارد ولی کفر به طاغوت ندارد”. شاید تکنوکرات همان غربی شده خوارج است. آخر خوارج بودند که در خیمه فرماندهی نشستند و طلب مذاکره با معاویه کردند. خوارج، اشعری را به مذاکره فرستادند که دو قدم مانده به خیمه معاویه را در صحنه مذاکره نقد کند.
امثال همین افراد امروز می‌خواهند میوه مقاومت چهل روزه ملت را کال بفروشند. همانطور که شکوفه‌های جنگ دوازده روزه را به قدری زود کندند که تنها هشت ماه بعد دوباره جنگ شد. ای کاش این افراد قدری برای صحبت های خودشان ارزش قائل بودند. هنوز فراموش نکردیم که اوایل امسال چگونه برای عدم مذاکره و پشیمان کردن ترامپ توییت می‌زدند.
ندهد هوشمند روشن رای / به فرومایه کارهای خطیر
بوریاباف اگر چه بافنده است / نبرندش به کارگاه حریر