دشمنان اعتراض!

اعتراض، هسته مرکزی و موتور محرکه هر تحول اجتماعی و سیاسی است. اساساً شکل گیری انقلاب اسلامی حاصل اعتراضات مردمی بود و اگر اندیشه، ایده و ایدئولوژی جمهوری اسلامی را همچون بذری بدانیم که در خاک حاصلخیز “ایران اسلامی” کاشته شد، این ایده با اعتراض و اعلام نارضایتی‌ مردم به ثمر نشست و به شکوفایی رسید.
اعتراض، صرفاً یک خشم و یا یک نقد نیست، فرصتی برای بازنگری، اصلاح، پیشرفت و تبیین است.
انقلاب اسلامی، به عنوان یک پدیده مردمیِ مستمر، برای تحقق آرمان‌های خود نیازمند مشارکت آگاهانه و دائمی مردم است. و یکی از مهمترین بسترهای این مشارکت، از طریق ابراز اعتراض به ناکارآمدی‌ها، فسادها و بی‌عدالتی هاست.
در نظام مردمسالاری دینی، اعتراض، به منزله‌ی یک بازخورد سازنده به مسئولان هشدار می‌دهد و آن‌ها را به اصلاح سیاست‌ها و رویه‌های خود وادار می‌سازد.
در دیدگاه اسلام ناب، اعتراض هیچگاه به عنوان یک تهدید تلقی نمی‌شود، بلکه به عنوان یک فرصت برای بهبود وضعیت موجود و تکمیل حرکت تکاملی انقلاب اسلامی به سمت آینده‌ای بهتر تلقی می گردد و موارد معدودی که حرکات اعتراضی توانسته اند بدور از گزند دشمنان نقش خود را ایفا کنند مانند ماجرای هفت تپه نتایج روشن و مطلوبی بدست آمده است.
اعتراض به عنوان موتور محرکه انقلاب اسلامی با دو دشمن روبروست: دشمن اول،”جریان استکبار بین المللی” است؛ جریان جهانخواران جهانی که به دنبال نابودی، تضعیف و توقف انقلاب اسلامی هستند و در تمام این سالهای پس از انقلاب از طریق تحریم‌ها، فشارها و حمایت از گروه‌های ضد نظام، همیشه تلاش کرده اند تا اعتراضات مردمی را به سمت بی‌ثباتی و هرج و مرج سوق دهند و از آن‌ها بهره‌برداری نمایند. استکبار خارجی، می‌داند که اعتراضات سازنده و معطوف به اصلاح و پیشرفت، به تقویت جمهوری اسلامی و از بین بردن نقاط ضعف و زخم های و آلودگی هایش منجر می شود و زمینه سواستفاده او را از بین می برد.
دشمن دوم اما ” جریان پنهان استکبار داخلی” است؛ جریانی مخفی که از طریق حفظ عقب‌ماندگی ها، نابرابری‌ها و وجود رانت‌های نامشروع، منافع خود را تامین می‌کند. این شبکه یا طبقه قدرتمند از شکل گیری هرگونه اعتراض به وضعیت موجود، هراس دارد و سعی می‌کند آن را سرکوب یا منحرف یا مشغول نماید.
در این میان، نقش حلقه های میانی در مدیریت صحیح اعتراض ها و ایجاد فضای گفتگو و روشنگری و پاسخگویی توسط مسئولان پیرو مکتب انقلاب اسلامی، بسیار حیاتی است. براساس ایده “نظام انقلابی” همه موظفیم فضایی ایجاد کنیم که در آن، اعتراض مردمی به عنوان یک ابزار سازنده برای پیشرفت و آبادانی تلقی و مورد استفاده قرار گیرد.
اعتراض به رویکردها و تصمیم ها و نتایج حاصل شده از آنها در نگاه انقلاب اسلامی، نه تنها یک حق قانونی و شرعی، بلکه یک ضرورت برای بقا و پیشرفت نظام است و اغتشاشات، تخریب اموال عمومی و توهین به افراد و مسئولان نظام (چه آگاهانه و چه ناآگاهانه) دقیقاً در مقابل آن و دشمنی و ایجاد مانعیت برای آن‌ شمرده می شود. همانطور که برخوردهایی که گاهاً به نام جمهوری اسلامی با اعتراض های به حق با صحنه گردانی جریان مخفی ثروت و قدرت صورت گرفته است شمرده می شود.