ذات آمریکا تغییر نکرده، دست‌ها روی ماشه

شاید لازم باشد بار دیگر زیاده‌خواهی آمریکا را پشت میز مذاکره با آمرین ترور هزاران کودک و زن بی‌گناه ایرانی و رهبر آزادگان جهان با سرتیمی از یک تفکر به ظاهر متفاوت سیاسی امتحان کنیم. رهبری که حالا علاوه بر دلتنگی، ارشاداتش در نکوهش اعتماد به آمریکایی‌ها و ضرر حاصل از این محاسبه غلط را برای ایران به ارث گذاشته و آن را با خون خود امضا کرده تا حقانیتش در تاریخ تثبیت و جاودان شود. حالا تنها کمی بیش از 100 ساعت از آتش‌بس دو هفته‌ای می‌گذرد اما نه تنها پیش شرط‌های مذاکره یعنی آتش‌بس میان لبنان و رژیم و آزادسازی دارایی‌های مسدود شده ایران محقق نشده، بلکه آمریکا موافقتی هم با هیچ‌یک از ده ماده طرح ایران که بنا بود مبنای مذاکرات باشد، نکرده است.
حالا هر دو طرف به کشورهای خود بازگشته‌اند تا سرنوشت مذاکرات به روزهای باقی مانده از فرجه آتش‌بس گره بخورد؛ نکته‌ای که نشان می‌دهد تیم ایرانی تا این جای کار بر خط قرمزهای مورد تاکید رهبر انقلاب و مردم پافشاری کرده است. اما آمریکا، مطابق همیشه، با این که در میدان به آرزوهای خود نرسیده، تحقق آن‌ها را اما پشت میز مذاکره دنبال می‌کند؛ که همان بلعیدن ایران است.
اقدام به ترور رهبر انقلاب و طراحی برای تسخیر خیابان‌ها توسط مزدوران تروریست، با میدان‌داری مردم به بن‌بست رسید؛ حتی منتقدان معتقدند انتخاب خبرگان برای جایگزینی امام شهید، ذره‌ای انحراف در مسیر جمهوری اسلامی به وجود نیاورد و پروژه دلسی رودریگز که در ونزوئلا اجرا شد، اینجا به بن‌بست خورد؛ توهم دشمن برای نابودی تمام توان آفندی کشور در روزهای ابتدایی جنگ نیز شکست سختی خورد و تا آخرین روز پیش از آتش‌بس، با همان قوت روزهای ابتدایی، موشک و پهپاد به سمت پایگاه‌های آمریکا و رژیم صهیونی شلیک شد. حتی توان پدافندی ایران نیز درخشان‌تر از جنگ 12روزه عمل کرد و از اف‌35 تا انواع پهپادهای دشمن را با موفقیت هدف قرار داد. اینجا بود که آمریکای مستاصل که حالا تنگه هرمز را هم از دست رفته می‌دید، اقدام به عملیات هالیوودی برای دزدیدن اورانیوم‌ها و به دست آوردن برگی برنده برای اعلام پیروزی و خروج از جنگ کرد که آن هم به سختی شکست خورد.
پس از آن، بر شدت پیام‌های مصرانه خود به ایران برای آتش‌بس که از هفته دوم جنگ آغاز شده بود، افزود تا اهداف خود را در مذاکرات پی بگیرد؛ مرور این اهداف دشمن پلید ضرورت هوشمندی در میدان دیپماسی را که روی دیگر همان جنگ خونین است برجسته می‌کند. و این نکته را باید یادآور شد که دست بالا در این مذاکرات در میانه جنگ، با ایران، نیروهای مسلح مقتدر آن و مردم در صحنه‌اش است؛ از این رو آمریکا نه‌تنها نباید خواسته‌های ایران در مذاکرات پیش از جنگ را بپذیرد، بلکه حق هیچ‌گونه زیاده خواهی ندارد.
اما همان طور که قابل پیش‌بینی بود، ترامپ با ارائه روایت جعلی از صحنه جنگ، حالا مدعی شده می‌تواند ایران را در یک روز نابود کند؛ کاری که در چهل روز اتفاق نیفتاد، بلکه هر لحظه غیرممکن‌تر می‌شد. و وقیحانه هدف خود را آن چه در ونزوئلا انجام داد و نفتش را دزدید بیان می‌کند. و هم‌چنین ادعا و تهدید کرده که تنگه هرمز را در صورت باز نشدن برای متحدانش، مسدود کرده و مانع از صادرات نفت ایران می‌شود و کشتی‌هایی که به ایران عوارض پرداخت کنند را نیز توقیف می‌کنند. گویا نیت ایران برای دوری از جنگ از سوی دشمن ضعف تلقی شده و حالا نه‌تنها شروط را نمی‌پذیرد، بلکه زیاده‌خواه‌تر از پیش از شکست‌هایش در جنگ اخیر شده است؛ این یعنی ذات آمریکا تغییری نکرده و باید حواس‌ها جمع و دست‌ها روی ماشه باشد.