تعارفی با تروئیکای اروپایی نداریم

اتحادیه اروپا و سه کشور اروپایی تروئیکا (آلمان، فرانسه و انگلیس) هر کدام به صورت جداگانه در اظهارات و بیانیه‌های مداخله‌آمیز، از اغتشاشات و تروریست‌هایی که امنیت و آرامش ملت ایران را مخدوش کردند، حمایت کردند. این حمایت از تروریست‌ها سابقه‌ای دیرینه دارد. در سال ۱۴۰۱، اتحادیه اروپا و سه کشور تروئیکای اروپایی از فتنه و فتنه‌گران حمایت کردند. اگر به قبل‌تر بازگردیم، در سال ۱۳۹۸ که با بی‌تدبیری و عدم مدیریت دولت، حوادث آبان ۹۸ رخ داد، باز این حمایت از آشوبگران علیه امنیت ملی ایران صورت گرفت. همچنین در فتنه ۱۳۸۸ نیز همین‌گونه بود. در کل، هر جا که اتحادیه اروپا و تروئیکای اروپایی احساس کرده‌اند می‌توانند علیه منافع و امنیت ایران اقدام کنند، دریغ نکرده‌اند. کمترین این اقدامات، اعلام حمایت‌ها از آشوبگران و برهم‌زنندگان امنیت مردم در کشور بوده است.
اقداماتی که کشورهای اروپایی در قالب اتحادیه اروپا و به‌خصوص سه کشور تروئیکای اروپایی علیه منافع ایران و ملت ایران داشته‌اند، بسیار است و فقط به حمایت از اغتشاشگران و تروریست‌های داخلی محدود نبوده است. همین تروئیکای اروپایی بود که مفاد توافق سعدآباد را زیر پا گذاشت و پس از پلمپ کردن فعالیت‌های هسته‌ای ایران، از انجام تعهدات خود سر باز زد. تروئیکای اروپایی بودند که پس از خروج یکجانبه ایالات متحده از برجام، باز به تعهدات خود پایبند نبودند و با دنباله‌روی از ایالات متحده آمریکا، نقش مخرب خود را علیه منافع ملی ما ایفا کردند. در سازمان ملل و شورای امنیت سازمان ملل از هیچ اقدامی علیه ایران کوتاهی نکردند، مکانیسم ماشه را فعال کردند و در جنگ ۱۲ روزه تمام‌قد در کنار آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران ایستادند. این نقش تروئیکای اروپایی در قبال ایران و نظام جمهوری اسلامی بوده است.
در این برهه تاریخی که آمریکا برای رسیدن به منافع و اهداف خود از هیچ اقدامی فروگذار نمی‌کند، حتی اگر آن اقدام استفاده علنی از زور علیه حاکمیت و انتخاب ملت‌ها باشد، حتی اگر آن اقدام خلاف خواسته و حتی علیه دوستانش در اتحادیه اروپا، ناتو و همین تروئیکای اروپایی باشد؛ در این بزنگاه تاریخی چندین نکته حائز اهمیت است که دستگاه دیپلماسی، وزارت خارجه، دوست‌داران منافع ملی ایران و هر وطن‌دوستی که دغدغه سربلندی کشور را دارد، باید به آن توجه داشته باشد و با این شرایط و واقعیت‌های عیان، تصمیم‌گیری و اقدام کند.
وقت آن رسیده که در شکل‌گیری دیپلماسی، چگونگی ارتباطات و نوع دیپلماسی کشور، میزان اهمیت دادن به این ارتباطات، نوع جهت‌گیری‌ها، تأمل و تغییر پارادایم صورت بگیرد. در برخی موارد تجدید نظر، در برخی موارد دقت بیشتر، در برخی موارد افزایش سطح تعامل و هماهنگی، و در برخی موارد اقدام متقابل قاطع صورت گیرد. وقتی که تروئیکای اروپایی منافع ما را نادیده گرفته و علیه امنیت ملی ما اقدام می‌کنند؛ اقدامی که نه یک‌بار، بلکه به صورت مستمر و ادامه‌دار رخ داده، حاکی از آن است که کنشگری ما در مقابل این اقدامات بازدارنده و مناسب نبوده است. وقتی با کشورهایی که حوزه منافع مشترک نداریم یا منافع بسیار محدود است، یا به جای منافع، تهدید جایگزین شده است؛ تعامل باید به همان اندازه و همان نوع تعریف گردد. بالعکس، با کشورهایی که منافع مشترک گسترده‌تری داریم و در سازمان‌های بین‌المللی هماهنگی بیشتری در دنبال کردن منافع داریم؛ ارتباط، سطح و نوع دیپلماسی باید نسبت به همان اندازه ارتقا یابد و چشمگیر باشد. نمونه بارز این دو مثال و سطح کنشگری، تروئیکای اروپایی به عنوان کشورهایی است که از هیچ اقدامی علیه منافع ملی ما کوتاهی نمی‌کنند و از آن طرف، کشورهای روسیه و چین به عنوان دو کشوری که به جای اقدام علیه منافع ما، در شورای امنیت سازمان ملل، در روابط اقتصادی و سیاسی به ما کمک کرده‌اند و سمت تهدید علیه ما نگرفته‌اند.
عقل سلیم در این دو مورد حکم می‌کند که با کشورهایی که حداقل، تهدید علیه شما نیستند و علیه منافع و امنیت ملی شما اقدامی نکرده‌اند، روابط را توسعه داده و همکاری‌ها را در سطوح مختلف گسترش دهید. و بالعکس، با کشورهایی همچون تروئیکای اروپایی که علیه تمامیت سرزمینی و امنیت ملی شما اقدام می‌کنند؛ ابتدا به همان میزان روابط را کاهش داده و در مرحله بعد اقدام متقابل، حداقل هم‌سطح را انجام دهید؛ و اگر توانایی دارید، اقدام در سطح بالاتری را در مقابل انجام دهید تا منافع و بازدارندگی خود را تأمین کنید.
سخنان و روایت‌هایی که هنوز دنبال کردن منافع ملی را از طریق تروئیکا و آمریکا تعریف می‌کنند؛ یا از عقل و خرد بهره‌ای ندارند، یا دنباله و عوامل دشمنان ایران در داخل هستند تا با انحراف اذهان و افکار عمومی، منافع آمریکا و تروئیکا را تأمین کنند. چنین جریان‌هایی از آب، خاک و هوای وطن برای وطن‌فروشی و خیانت استفاده می‌کنند. در چنین بزنگاه حساس تاریخی باید تعارف را کنار گذاشت و به صورت واقعی منافع ملی و امنیت ملی را دنبال کرد. با تعارف، اقدام نمایشی و چشم‌پوشی از اقدامات متقابل دشمنان در خارج از کشور و عوامل دشمن در داخل، منافع و امنیت ملی ملت محقق نخواهد شد.