تشدید آشوب در سایۀ بی تدبیری

وضعیت دانشگاه‌های کشور در روزهای پس از آشوب دی ماه تحت تاثیر تصمیمات نادرست و سهل انگارانه متولیان امور در وزارت بهداشت و وزارت علوم، نامطلوب بوده و رو به التهاب گذاشته است. اقدام وزارت بهداشت در اختیاری کردن حضور دانشجویان در امتحانات پایانترم که باعث شد فضای دیکتاتوری رسانه‌ای هسته‌های معاند در دانشگاه‌ها برتری بیابد و با ایجاد تهدید و فشار بر روی دانشجویان، حضورشان در جلسه امتحانی را تحت تاثیر قرار دهد. به جای آنکه از ابزار تصمیم‌گیری به عنوان اهرمی برای کنترل شرایط استفاده شود، کاملا مصرف عکس برایشان دارد و تصمیماتی اتخاذ می‌شود که آب به آسیاب آشوب طلبان بریزد.
وزارت علوم نیز در تکمیل این سلسله تصمیمات اشتباه با وجود آگاهی از اراده عده‌ای برای تبدیل کف دانشگاه بدون آنکه تمهیدی برای کنترل شرایط در چنین وضعیتی داشته باشد، اقدام به حضوری کردن دانشگاه‌ها نموده است. رفتار منفعلانه کمیته‌های انضباطی در قبال آنچه در دانشگاه‌ها رخ می‌دهد، اعجاب انگیز است. مسئولینی که چشم بر سنگ‌پراکنی‌ها، چاقوکشی‌ها و فحاشی‌ها می‌بندند و خودشان را به کوچه علی چپ می‌زنند از سوی چه کسانی قرار است بازخواست شوند؟
مسئولیت ارکان ذیل وزارت علوم در قبال تامین امنیت دانشجو چیست؟ ژست روشنفکری دولت چهاردهم در قبال دانشجویانی که مرتکب جرم می‌شوند تا کجا می‌خواهد ادامه پیدا کند؟ مسئولین دانشگاه تهران که منکر زد و خوردهای خشن می‌شوند، چه پاسخی در قبال فیلم‌های منتشر شده دارند؟ مسئولیتشان در قبال دانشجویانی که با صورت زخمی از دانشگاه به بیمارستان منتقل می‌شوند چیست؟
به دانشگاه آوردن پرچم منسوخ حکومتی که در اواسط قرن پیش سرنگون شده بود چه؟ آن را نیز باید نادیده گرفت؟ آیا مسئولین گمان می‌کنند دانشجویی که فریاد میزند میلی به دموکراسی و حق رای ندارد و دنبال پادشاه میگردد، با رفتار دموکراتیک، قلبش ربوده می‌شود و از رفتار شنیع خود دست می‌کشد؟
اگر روسای دانشگاه‌ها و وزارتخانه متبوعشان سعی بر کنترل وضعیت ندارند، پیگیری مجازات ترک فعل آن‌ها در عمل به وظیفه قانونیشان مسئولیتی است که باید از سوی مجلس و قوه قضائیه دنبال شود. اگر در اثر بیخیالی مسئولین و تنش‌ها تشدید شود و اتفاق ناگواری حتی برای یک دانشجو در دانشگاه رخ دهد، مقصر آن مسئولی است از بار مسئولیت خود شانه خالی کرده است.
آن دشمن خبیثی که پشت درهای این کشور نشسته و از خون جوانانش ارتزاق می‌کند، از آشوب لذت می‌برد و بر آتش این ماجرا همچنان خواهد دمید تا دانشگاه‌ها را از محلی که کارویژه‌اش تربیت نیروی زبده برای پیشرفت کشور است دور نماید و آن را به میدان جنگ تبدیل کند.
دانشجویان مسلمان در این صحنه آگاهانه به میدان آمده‌اند و با صدای بلند دشمن اصلی و پشت پرده اقداماتش را با صدای بلند رسوا می‌کنند، اما آیا مسئولین نیز چنین اهتمامی برای به میدان آمدن دارند؟