از ابوذر تا فاطمیون؛ حماسه‌ای فراتر از مرزها

اگر بخواهم ماجرا را روایت کنم، باید به سال ۱۲۳۵ هجری قمری بازگردم؛ روزی که ایران تقسیم شد، قلب مردم پاره‌پاره گشت و همگان در حیرت فرو رفتند؛ روزی که افغانستان رسماً از خاک ایران جدا شد.
اما از آنجا که شرح آن ماجرا به درازا می‌کشد، ناچار از آن روزها می‌گذرم و به سال ۱۳۵۹ هجری شمسی می‌رسم؛ زمانی که عراق با حمایت چندین کشور به ایران عزیزمان حمله کرد. در سال ۱۳۶۴، «تیپ ابوذر» متشکل از مردم مجاهد و شهادت‌طلب افغانستان تشکیل شد؛ همانانی که به گفته خودشان، «خویش را فرزندان امام خمینی (ره) می‌دانستند» و برای دفاع از اسلام و پیروی از ولی‌فقیه زمان، به جبهه حق علیه باطل پیوستند.
روایت این تیپ و دو هزار شهید افغانستانی در تاریخ هشت‌ساله دفاع مقدس، همچنان مهجور مانده است؛ اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود، چراکه مردم افغانستان ولایت‌مدار، باغیرت و حسینی هستند. همان‌هایی که در تیپ ابوذر جانفشانی کردند، نسل و ذریه پاکشان را چنان تربیت نمودند که شنیدن نام اسارت دوباره حضرت زینب کبری (س)، رگ غیرتشان را به جوش آورد.
خلاصه آنکه «لشکر فاطمیون» با پرچم‌های زردشان، هم مدافع حرم زینبی شدند و هم مدافع حریم ایران. با شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی، داغ دل دختران شهدای افغانستانی تازه شد؛ چراکه احساس می‌کردند دوباره یتیم شده‌اند. سال‌ها گذشت و مادران شهدای فاطمیون، صبر زینبی و جانفشانی زهرایی در راه ولایت را به شایسته‌ترین شکل به فعلیت رساندند.
هنگامی که رژیم، جنگ تحمیلیِ دوازده‌روزه را آغاز کرد، تعداد معدودی از خائنان افغانستانی اقداماتی علیه مردم و مملکت ما انجام دادند؛ متأسفانه دشمن نیز با جنگ ترکیبی خود از این مسئله سوءاستفاده کرد تا میان دو ملت ایران و افغانستان بذر کینه بکارد. اما مردم غیور و با‌معرفت هر دو کشور، از یاد نبردند که ریشه‌ای مشترک دارند. پس دست در دست هم، هر کسی را که امنیت مردم را به خطر می‌انداخت چه ایرانی و چه افغانستانی به قانون سپردند.
همدلی، هم‌زبانی و همراهی ایرانیان و افغانستانی‌ها در موقعیت‌های حساس به جایی رسید که پنج‌شنبه، چهاردهم اسفندماه ۱۴۰۴، در صحن ایوان آیینه حضرت فاطمه معصومه (س)، همگی دوشادوش یکدیگر علم عزای شهادت رهبر امت اسلامی را اقامه کردند. آن زمان که شهدای ایرانی و افغانستانیِ «جنگ رمضان» در کنار هم بر دوش مردم تشییع می‌شدند، سایه گنبد طلایی کریمه اهل‌بیت (س) بر پرچم‌های سرخ انتقام، پرچم‌های سیاه عزاداری، پرچم‌های زرد فاطمیون و پرچم‌های ملی ایران و افغانستان خودنمایی می‌کرد. این یعنی همه ما با توکل و توسل به اولیاءالله، متحدانه ایستادگی می‌کنیم تا پرچم «لا اله الا الله» را بر افق عالم برافرازیم.